ဆလပ္႐ိုးသုပ္

ဆလပ္႐ိုးကို ေအာ္စြန္းလို႔ တခ်ဳိ႕ကေခၚတယ္ေပါ့။ ေအာ္စြန္းဆိုတာ တ႐ုတ္အေခၚ Wō Sǔn (萵筍) ကလာတာျဖစ္ပါတယ္။ ေအာ္စြန္းဆိုတဲ့အေခၚကို တ႐ုတ္လူမ်ဳိးမ်ားတဲ့မႏၱေလးကစတယ္လို႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ဖက္မွာေတာ့ ျမန္မာဆန္ဆန္ပဲ (အရင္က)ဆလပ္႐ိုးလို႔ေခၚပါတယ္။ အခုေတာ့ သူတို႔လည္း ေအာ္စြန္းကုန္ၿပီလား မေျပာတတ္ပါဘူး။ ဆလပ္႐ုိးက အ႐ိုးေရာ၊ အ႐ြက္ႏုပါစားလို႔ရပါတယ္။ အသားနဲ႔အစိမ္းေၾကာ္ေၾကာ္စားၾကသလို သုပ္လည္းစားၾကပါတယ္။ အ႐ြက္ႏုကေတာ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလး၊ ဆားေလးနဲ႔ပဲ မက်က္သက်က္ ေၾကာ္စားၾကတာမ်ားတယ္။ ပူတုန္းျမန္ျမန္မစားရင္ အ႐ြက္ေၾကာ္က ကန္စြန္း႐ြက္ေၾကာ္လိုပဲ မည္းသြားတတ္ပါတယ္။

ဆလပ္႐ိုးသုပ္တဲ့အခါ တခ်ဳိ႕က အသားကင္ကိုပါးပါးမွ်င္မွ်င္ေလးလွီးၿပီး ထည့္သုပ္ၾကသလို အသားေတာက္ေတာက္စင္းကို ေရေႏြးနဲ႔က်က္ေအာင္ေဖ်ာၿပီးလည္း ထည့္သုပ္ၾကပါတယ္။ ၾကာဇံလည္း ထည့္သုပ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မအခုသုပ္တာကေတာ့ သက္သတ္လြတ္လို႔ေျပာလို႔ရတယ္။ ဘာအသားမွ မပါသလို ၾကာဇံလည္းမပါပါဘူး။ ဆလပ္႐ိုးသုပ္ထဲ ၾကက္သြန္ဆီ၊ ႏွမ္းဆီ၊ ႏွင္းေလွာ္ေတြထည့္သုပ္ရင္ ပိုေမႊးၿပီး စားလို႔ေကာင္းပါတယ္။

ဆလပ္႐ိုးသုပ္တာ အခက္ႀကီးလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ပထမဆံုး ဆလပ္႐ိုးကိုမွ်င္မွ်င္ေလးလွီးၿပီး ေရေအးနဲ႔စိမ္လိုက္ပါတယ္။ ေရခဲေရ႐ွိရင္ ပိုေကာင္းပါတယ္။ ေရေအးေအးထဲထည့္စိမ္လိုက္ရင္ မာေတာင့္ၿပီး ပိုကၽြတ္သြားပါတယ္။ အေရာင္လွေအာင္ဆိုၿပီး မုန္လာဥနီလည္း ထည့္သုပ္ပါတယ္။ ဒီအသုပ္စားေကာင္းမေကာင္းဆိုတာ အတူထည့္သုပ္မယ့္ အေဖ်ာ္က အဓိကက်ပါတယ္။ ကၽြန္မလုပ္တဲ့အေဖ်ာ္က -- င႐ုတ္သီးစိမ္း၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ဂ်င္းနည္းနည္း၊ သၾကား၊ ဆား၊ ငံျပာရည္၊ ႐ွာလကာရည္နဲ႔ နံနံပင္ပါ။ အေပၚကေျပာသလို ၾကက္သြန္ဆီ၊ ႏွမ္းဆီ၊ ႏွမ္းေလ်ာ္ေတြလည္း ထည့္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါေတြ ကၽြန္မမွာမ႐ွိလို႔ မထည့္ျဖစ္ပါဘူး။

ပထမဆံုး င႐ုတ္သီးစိမ္း၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ဂ်င္းနည္းနည္းကို ေတာက္ေတာက္စင္းၿပီး ပန္းကန္လံုးတစ္ခုထဲ ကၽြန္မအရင္ထည့္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ က်န္တဲ့အရာေတြထည့္တယ္။ ဒီေနရာမွာ အရသာအစပ္အဟပ္တည့္ဖို႔ ကၽြန္မက ဆားတစ္ဇြန္းဆိုရင္ သၾကားတစ္ဇြန္းထည့္ပါတယ္။ ဆားဇြန္းတစ္ဝက္ဆိုရင္ သၾကားဇြန္းတစ္ဝက္ေပါ့။ ဆားနဲ႔သၾကားကို ဆတူထည့္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ငံျပာရည္ ႏွစ္ဇြန္းဆိုရင္ ႐ွာလကာရည္လည္း ႏွစ္ဇြန္းပါ။ အရည္မ်ားေအာင္ ေရက်က္ေအးေရာမယ္ဆိုရင္လည္း ဆတူထည့္ပါတယ္။ သံပရာသီးဆိုလည္း ရပါတယ္။ င႐ုတ္သီးစိမ္းကေတာ့ ကိုယ္အစပ္ႀကိဳက္ရင္ႀကိဳက္သလို ေလ်ာ့ထည့္ ပိုထည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ၿပီးမွ နံနံပင္ထည့္ အားလံုးကို ႏွံ႔ေနေအာင္ေဖ်ာ္ၿပီး ေရစစ္ထားတဲ့ ဆလပ္႐ိုးေပၚေလာင္းထည့္ သုပ္လိုက္႐ံုပါပဲ။ တအားႏွယ္စရာမလိုပါဘူး.. တူေလးနဲ႔ ဆြႏွယ္ေပး႐ံုပါပဲ။

ေတာင္ႀကီးမွာေတာ့ ဆလပ္႐ိုးေပါပါတယ္။ ေစ်းကေတာ့ သိပ္မေပါဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ အေခ်ာင္းအႀကီးအေသးေပၚလိုက္ၿပီး တစ္ေခ်ာင္း ငါးရာ၊ ခုနစ္ရာေတြျဖစ္မယ္ ထင္တာပဲ...ကၽြန္မလည္း ေစ်းႏႈန္းေတြမသိေတာ့ပါဘူး။

စကားမစပ္ ကၽြန္မအေတြ႔အႀကံဳ ျမန္မာျပည္ကုန္ေစ်းႏႈန္းအေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ ၁၉၉၇ခုႏွစ္က ကၽြန္မ ထိုင္ဝမ္မွာေက်ာင္းတက္ဖို႔ ျမန္မာျပည္ကထြက္ေတာ့ ထိုဟူးေႏြးတစ္ပဲြ ၂၅က်ပ္ပါ။ အသားပါရင္ ၃၅က်ပ္ပါ။ အိမဇီးယိုစံုတစ္ထုပ္ ၅က်ပ္ပါ။ ၂ဝဝ၁ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာျပည္ကို ကၽြန္မ ခဏေလာက္ျပန္သြားဖူးပါတယ္။ တျခားႏိုင္ငံဝင္ေလွ်ာက္လည္ၿပီးမွ ျပန္တယ္ဆိုေတာ့ ေတာင္ႀကီးမွာ ၂ပတ္ပဲၾကာခဲ့ပါတယ္။ ခဏေလးပဲဆိုေတာ့ ေစ်းလည္းမသံုးေတာ့ ျမန္မာ့ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြကို အဲဒီေလာက္ မသိခဲ့ဘူးေပါ့။

၂ဝဝ၈ မွာ ကၽြန္မျပန္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ၂ႏွစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကုန္ေစ်းႏႈန္းအေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္ေလးသိသြားပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားထြက္ၿပီး ျမန္မာျပည္ျပန္တယ္ဆိုတဲ့ ၁၁ႏွစ္တာကာလကုိ ကၽြန္မက ခဏေလးလို႔ပဲထင္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကုန္ေစ်းႏႈန္း တရိပ္ရိပ္တက္သြားတာကိုလည္း ကိုယ္တိုင္မထိေတြ႔ရေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ အဲဒီ ၉၇ခုႏွစ္ကေစ်းႏႈန္းေတြပဲ ႐ွိခဲ့ပါတယ္။ ထိုဟူးေႏြးတစ္ပဲြ ၂၅က်ပ္ေပါ့။ တကယ္တမ္းသြားစားေတာ့ တစ္ပဲြ ၂၅ဝ၊ ၃ဝဝဆိုတာကို ခ်က္ခ်င္းလက္ခံလို႔မရဘူးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ခဏေလးကို ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ေစ်းႀကီးသြားလည္းေပါ့။ လမ္းမွာက်ေနတဲ့ ပိုက္ဆံ၂ဝကို ကၽြန္မက ဝမ္းသာအားရေကာက္ေတာ့ ဒီ၂ဝ ဘာမွလုပ္လို႔မရေတာ့ဘူးလို႔ ေမာင္ေလးကေျပာေတာ့ ပိုက္ဆံ ၂ဝကိုကိုင္ၿပီး ကၽြန္မႏွေျမာလိုက္တာ။ တကယ္ဆို ကၽြန္မႀကိဳက္တဲ့ အိမဇီးယိုစံု ၄ထုပ္ရႏိုင္ပါေသးတယ္။

တကယ္ပါ.. ျမန္မာျပန္ေရာက္စက ကၽြန္မေစ်းမသံုးတတ္ေတာ့ပါဘူး။ ေစ်းသြားသံုးရင္ ကၽြန္မက ပိုက္ဆံ၃ဝဝဝယူသြားမယ္ ေလာက္လားလို႔ေမးေတာ့ ကၽြန္မညီမကရယ္ၿပီး ပိုက္ဆံ ၃ဝဝဝနဲ႔ ဘာသြားဝယ္မလဲတဲ့။ တကယ္ဆို ကၽြန္မအသိထဲမွာ ပိုက္ဆံ ၃ဝဝဝက ေစ်းျခင္းေတာင္းႀကီးတစ္ေတာင္းအျပည့္ ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္ေတြဝယ္ႏိုင္ၿပီး ေစ်းထဲမွာ ေခါက္ဆဲြတစ္ပဲြပါ အပိုစားႏိုင္ခဲ့တယ္ေလ။ အခုေတာ့ ဟိုဟာေမးလည္း ၁ဝဝဝ၊ ဒီဟာေမးလည္း ၂ဝဝဝနဲ႔ အသားငါးေတြမ်ားေမးမိရင္ ကၽြန္မတကယ္ကို ႏွလံုးတဆတ္ဆတ္တုန္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ေစ်းႀကီးရသလဲေပါ့။ ကၽြန္မညီမက ၁ဝဝဝဆိုလည္း ဟာ... တန္တယ္၊ ၂ဝဝဝဆိုလည္း ေစ်းေပါတယ္ ဝယ္သြားမယ္နဲ႔။ ကၽြန္မကေတာ့ ပစၥည္းနည္းနည္းေလးရၿပီး တစ္ေထာင္တန္ေတြ ေလ်ာခနဲေလ်ာခနဲ လက္ထဲကေနထြက္သြားတာကိုၾကည့္ၿပီး လန္႔လိုက္တာ၊ ေသြးတက္လိုက္တာ။ ေနာက္ေတာ့ ေဘးကေန ေစ်းျခင္းေတာင္းပဲလိုက္ဆဲြၿပီး ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ ဟင္း.. ေစ်းႀကီးလိုက္တာ.. ဟင္း... သူ႔ဟာက ဟုတ္ေရာဟုတ္လို႔လား.. ေစ်းေလွ်ာက္ေအာ္ေနတယ္ထင္တယ္လို႔ပဲ ႐ြတ္ေနမိခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ ပိုက္ဆံ၁သိန္းဆို ၁လအသံုးမခံပါဘူး။ ဒါေတာင္ မီးဖိုေခ်ာင္စရိတ္ပဲ႐ွိေသးတာ၊ ဒါေတာင္ ႐ြာမွာပဲ႐ွိေသးတာ။ ၿမိဳ႕မွာေနသူေတြ၊ လက္လုပ္လက္စား၊ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားေတြက ေန႔ရက္ေတြကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းေနၾကလဲဆိုတာ ကၽြန္မ မေတြးရဲေအာင္ပဲ။ တကယ္ဆို ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြကို ကၽြန္မသိတဲ့၁၉၉၇ခုႏွစ္မွာပဲ ရပ္တန္႔ထားခ်င္ခဲ့တာ...

ဟုတ္ကဲ့.. ေဟာ္ဒီက ဆလပ္႐ိုးသုပ္ပါေနာ္... အလုပ္က ညဆိုင္းနဲ႔ ေန႔ဆိုင္းေပါင္းသြားလို႔ မေန႔ကစားခဲ့တာကို ဒီကေန႔မွ ေရးလိုက္ပါတယ္.. ဗိုက္ထဲက ဆလပ္႐ိုးသုပ္ ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲေတာ့ မသိပါဘူး.. ျမန္မာျပည္ကုန္ေစ်းႏႈန္းအေၾကာင္းေျပာရင္ ေခါင္းကိုက္တယ္.. .

Aye Chan Mon# Credit To : Nine Nine Sanay @ ႏိုင္းႏိုင္းစေန
မိတ္ေဆြဒီလင္႔ https://www.facebook.com/excellencemediaကလစ္ေလးတခ်က္ႏွိပ္လိုက္ရုံျဖင္႔ သတင္းအစုံကို ဖတ္ရမွာပါ ႏိုပ္ဘို႔မေမ႔နဲ႔ေနာ္